Απόψεις, Επικαιρότητα

Ο νέος κομματικός αχταρμάς και τα υπαρξιακά αδιέξοδα…

0
MENTZELIDIS GIORGOS

Του Γιώργου Μεντζελίδη
Ο περιορισμός επικοινωνιακού βεληνεκούς της αντιμνημονιακής συνθηματολογίας οδηγεί σε νέο κομματικό αχταρμά και υπαρξιακά αδιέξοδα.

 
Από τον ΓΑΠ μέχρι τον Τσίπρα , όλοι οι πολιτικοί εξέφραζαν και εκφράζουν τη βαθιά θλίψη τους για την εφαρμογή των μνημονίων αλλά δήλωναν και δηλώνουν με περίσσεια δύναμη ότι το κάθε μνημόνιο ήταν και είναι η τελευταία πράξη του δράματος του ελληνικού λαού.

Τα μνημόνια γκρέμισαν πολιτικά σύνορα, σαλαμοποίησαν ιδεολογικά στερεότυπα και ανακάτεψαν την κομματική τράπουλα. Πολιτικά σχήματα και συνευρέσεις εξουσίας που στο πρόσφατο παρελθόν θα αποτελούσαν εκτρώματα, θεωρούνται και είναι τα τελευταία χρόνια ρεαλιστικές προσεγγίσεις και μηχανισμοί άρσης οποιουδήποτε εξουσιαστικού και κυβερνητικού αδιεξόδου.

Διαμορφώνονται σχήματα εξουσίας ιστορικά και ιδεολογικά ετερόκλητα, που παρακάμπτουν με ευκολία διαφορές και αντιθέσεις που κάποτε αποτελούσαν όχι κόκκινες αλλά κατακόκκινες γραμμές. Και όλα αυτά για λόγους εθνικού συμφέροντος. Βέβαια το ζητούμενο για το τι είναι στην παρούσα συγκυρία «εθνικό συμφέρον» παραμένει ανοιχτό… Αυτό όμως που αποτελεί πλέον δεδομένο είναι ότι στη ζυγαριά «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», η μνημονιακή πλευρά σηκώνει το μέγιστο βάρος. Ιδίως μετά το τρίτο μνημόνιο φαίνεται ότι αυτή η κατάσταση αποτελεί… status τουλάχιστον για τη μέγιστη πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, αυτή η ισοπέδωση αναγκάζει τα παρόντα και επερχόμενα διακομματικά σχήματα εξουσίας, και μάλλον όχι τα κόμματα αυτοτελώς, σε αναζήτηση, οργάνωση και προβολή ενός νέου οπλοστασίου συνθημάτων και προτάσεων ελκυστικών για το πολιτικό ακροατήριο. Αυτό που αναντίρρητα έχει υποχωρήσει είναι η προβολή του πάλαι ποτέ ισχυρού αντιμνημονιακού profile. Παράλληλα η επίκληση των ιστορικών ιδεολογικοπολιτικών διαφορών ανάμεσα στα περισσότερα κόμματα, άσχετα αν όντως υπάρχουν, δεν φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα το μεγαλύτερο μέρος της εκλογικής τους πελατείας.

Φαίνεται λοιπόν ότι ο κύκλος των κομματικών αντιπαραθέσεων στη βάση των παραδοσιακών πολιτικών και εν μέρει τουλάχιστον ιδεολογικών διαφορών, έκλεισε για την παρούσα φάση. Φυσικά οι διαφορές αυτές δεν εξαφανίστηκαν. Το πέπλο όμως των μνημονίων τις σκέπασε και οδηγεί τους πολιτικούς παίχτες σε μια υποχρεωτική αναδιάταξη και επανατοποθέτηση σε επίπεδο τουλάχιστον πολιτικής συνθηματολογίας. Το κυρίαρχο σύνθημα των επικείμενων εκλογών , τουλάχιστον για την πλειοψηφία των σχημάτων που θα προκύψουν, θα αναφέρεται στην «ικανότητά» τους να βγάλουν τη χώρα από τη δύσκολη κατάσταση που προκάλεσαν αφενός μεν η κρίση αφετέρου δε τα μνημόνια που τα επί μέρους κόμματα κατά καιρούς υπερψήφισαν!

Τέλος, δεν θα ήταν λάθος αν λέγαμε ότι μετά από μια φοβερή πενταετία, επειδή στην πολιτική όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, σήμερα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κάποια κόμματα που λοιδορήθηκαν για τις επιλογές τους, όσο κι αν υπήρξαν τραγικές για την παρουσία τους στο πολιτικό σκηνικό, δικαιώθηκαν. Το αν στην περίπτωσή τους ισχύει απαρέγκλιτα το «ο τεθνεώς δεδικαίωται» ή όχι, αν καταφέρουν δηλαδή να επιβιώσουν ακριβώς λόγω της δικαίωσής τους, θα φανεί οσονούπω. Είναι θέμα που σχετίζεται με τη δυνατότητα και τη βούλησή τους να κινηθούν αυτοτελώς ή σε κάθε περίπτωση ενσωμάτωσής τους σε ευρύτερα σχήματα, να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού την αυτοτέλειά τους. Σε αντίθετη περίπτωση οι συνθήκες για το πέρασμα τους στη λήθη της πολιτικής ιστορίας είναι ιδανικές !

Σχετικά άρθρα